Scripties onder de loep: De dialogen in de trilogie van Antonioni

Minja Sarovic analyseert in haar scriptie ‘I dialoghi nella ‘trilogia dei sentimenti’ di Michelangelo Antonioni’ de impliciete boodschappen in de dialogen bij deze Italiaanse regisseur. Met deze scriptie op het raakvlak van linguïstiek en filmwetenschap sluit zij haar master Italiaans af.
De hele tekst van de scriptie is te vinden in UvA Scripties Online. Begeleider was Dr. Ineke Vedder .  
 
Still uit “La Notte” (1961)

Voor Blog Nostrum heeft Minja Sarovic haar scriptie samengevat: 

Een scriptie op het gebied van taalkunde wordt in mijn ogen altijd interessanter zodra er verschillende disciplines mee worden gecombineerd. Ik wilde graag film erbij betrekken. Voor mijn scriptie voor de master Italiaanse taal en cultuur heb ik me gefocused op de dialogen in de trilogie van Antonioni: L’avventura (‘60), La notte (’61), L’eclisse (’62). (…) 

  

(…) “Aan de hand van de pragmatiek en in het specifiek de maximen van filosoof H.P. Grice, heb ik zelfgekozen dialogen geanalyseerd op de volgende elementen:
– De verbale middelen waarmee de implicaturen (impliciete boodschappen in gezegdes) worden uitgedrukt,
– De manier waarop deze worden gereconstrueerd door de gesprekspartner,
– De manier waarop het filmisch beeld de kijker helpt de hiaten in de communicatie te reconstrureren.

De vier maximen van Grice hebben gediend als richtlijn en bij elke dialoog heb ik me afgevraagd welke maximen worden overschreden. De resultaten heb ik in een tabel verzameld om zo te kunnen concluderen op welke manier de maximen in de meeste gevallen worden overschreden, in hoeveel van de gevallen het tot een werkelijke reconstructie van de implicatuur komt en op wat voor manier het filmisch beeld (en geluid) bijdraagt aan de reconstructie.

In werkelijkheid betreft voornamelijk een openlijk overtreding van de maximen van Grice en wordt het merendeel wèl direct gereconstrueerd door de gesprekspartner, ondanks de dubbelzinnigheden. Het filmisch beeld, de stiltes en de positie van de personages in het beeld vullen op specifieke en symbolische wijze vervolgens de overige gaten in de communicatie aan. Gezien Antonioni regisseur van het beeld was, en niet de dialoog, valt er evenveel uit het beeld te halen als uit de (vaak schaarse en summiere) dialogen.” (Tekst M. Sarovic)

About blognostrumuva

blog voor de Collectie Romaanse Talen van de Universiteitsbibliotheek van de UvA (universiteit van Amsterdam)
This entry was posted in Italiaans and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s